سن مناسب ایمپلنت| از چه سنی ایمپلنت کنیم؟

ایمپلنت را از چه سنی می توان انجام داد؟

ایمپلنت دندان یکی از روش‌ های ثابت برای جایگزینی دندان ازدست‌رفته است. در این درمان، پایه‌ای سازگار با بدن داخل استخوان فک قرار می‌گیرد و پس از ایجاد اتصال مناسب میان پایه و استخوان، روکش دندان روی آن نصب می‌شود. یکی از پرتکرارترین پرسش‌های متقاضیان این درمان، درباره سن مناسب ایمپلنت دندان است.

به‌طور عمومی، حداقل سن ایمپلنت دندان ۱۸ سالگی در نظر گرفته می‌شود؛ اما رسیدن به ۱۸ سالگی به‌تنهایی برای شروع درمان کافی نیست. رشد استخوان فک و صورت نیز باید کامل شده باشد. اگر ایمپلنت پیش از پایان رشد فک قرار داده شود، ممکن است با ادامه رشد، موقعیت دندان‌های طبیعی و استخوان تغییر کند؛ درحالی‌که پایه ایمپلنت در محل خود ثابت باقی می‌ماند.

در مقابل، ایمپلنت حداکثر سن مشخصی ندارد. افراد سالمند نیز در صورت داشتن سلامت عمومی مناسب، لثه سالم، استخوان کافی و توانایی رعایت بهداشت دهان می‌توانند کاندید درمان باشند. بنابراین بهترین زمان ایمپلنت براساس ترکیبی از سن، رشد فک، وضعیت استخوان، سلامت لثه و شرایط عمومی بدن مشخص می‌شود.

 

 

در ایمپلنت VIP در پونک قبل از انجام ایمپلنت بصورت تخصصی و با تجهیزات مدرن وضعیت فک و دندان های شما بررسی می شود و در صورتی که کاندید ایمپلنت باشید ایمپلنت دندان شما توسط متخصص در این مرکز انجام خواهد شد.

 

 

بررسی سن مناسب ایمپلنت در ایمپلنت VIP

برای انجام ایمپلنت دندان در غرب تهران، ارزیابی اولیه اهمیت زیادی دارد. در مرکز ایمپلنت VIP، ابتدا وضعیت فضای دندان ازدست‌رفته، سلامت لثه، حجم استخوان و شرایط دندان‌های مجاور بررسی می‌شود. در صورت نیاز، تصویربرداری سه‌بعدی نیز برای ارزیابی دقیق‌تر استخوان، سینوس‌ها و مسیر عصب فک درخواست خواهد شد.

در بیماران جوان، علاوه بر معاینه دهان باید کامل‌شدن رشد فک نیز بررسی شود. در افراد سالمند نیز بیماری‌ های زمینه‌ای، داروهای مصرفی و توانایی نگهداری از ایمپلنت در تصمیم‌گیری نقش دارند.

پس از تکمیل بررسی‌ها مشخص می‌شود که بیمار مستقیماً امکان دریافت ایمپلنت را دارد یا پیش از آن به درمان‌ هایی مانند کنترل بیماری لثه، پیوند استخوان، درمان پوسیدگی یا تنظیم فضای دندان‌ها نیاز خواهد داشت.

 

حداقل سن ایمپلنت دندان چند سال است؟

حداقل سن عمومی ایمپلنت دندان ۱۸ سالگی است. دلیل این محدودیت، ادامه رشد استخوان فک در کودکان و نوجوانان است. پایه ایمپلنت پس از اتصال به استخوان مانند دندان طبیعی حرکت نمی‌کند و نمی‌تواند خود را با رشد فک هماهنگ سازد.

اگر ایمپلنت در سن پایین و پیش از پایان رشد قرار داده شود، ممکن است چند سال بعد روکش آن نسبت به دندان‌ های اطراف کوتاه‌تر یا فرورفته‌تر دیده شود. همچنین احتمال دارد خط لثه نامتقارن شود یا میان ایمپلنت و دندان مجاور فاصله ایجاد شود.

در نتیجه، سن کمتر از ۱۸ سال برای انجام معمول ایمپلنت مناسب نیست. موارد استثنایی ممکن است در بیماران دارای مشکلات مادرزادی یا شرایط پیچیده مطرح شوند، اما چنین درمان‌هایی به برنامه‌ریزی چندتخصصی نیاز دارند و با ایمپلنت معمول بزرگسالان متفاوت هستند.

 

 

آیا هر فرد ۱۸ ساله می‌تواند ایمپلنت انجام دهد؟

۱۸ سالگی حداقل سن عمومی محسوب می‌شود، اما رشد فک بعضی افراد ممکن است پس از این سن نیز ادامه داشته باشد. این موضوع در برخی آقایان بیشتر دیده می‌شود.

به همین دلیل، دندانپزشک تنها براساس تاریخ تولد بیمار تصمیم نمی‌گیرد. تصاویر فک، سابقه ارتودنسی، تغییرات قد و نشانه‌ های بلوغ اسکلتی نیز ممکن است بررسی شوند. اگر احتمال ادامه رشد وجود داشته باشد، بهتر است درمان برای مدت مشخصی به تعویق بیفتد.

 

انجام ایمپلنت در سنین کم نیازمند بررسی تخصصی توسط متخصص ایمپلنت است که می توانید برای مشاوره با متخصص در ایمپلنت VIP با شماره ۰۲۱۴۴۴۷۲۵۵۵ در تماس باشید. 

 

 

 

چگونه کامل‌شدن رشد فک تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص پایان رشد فک با یک معیار واحد انجام نمی‌شود. دندانپزشک یا متخصص ارتودنسی ممکن است چند عامل را هم‌زمان بررسی کند.

• بررسی سن و سابقه رشد

سن بیمار یک معیار اولیه است، اما به‌تنهایی کافی نیست. ثابت‌ماندن قد در یک دوره زمانی می‌تواند نشانه‌ای از کاهش سرعت رشد باشد؛ هرچند تصمیم نهایی نباید فقط براساس این موضوع گرفته شود.

• بررسی تصاویر فک و صورت

تصاویر سفالومتری برای مشاهده ساختار فک و صورت استفاده می‌شوند. اگر تصاویر مربوط به دوره‌های مختلف در دسترس باشند، مقایسه آن‌ها می‌تواند ادامه یا توقف رشد را نشان دهد.

• بررسی سابقه ارتودنسی

بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی بوده‌اند معمولاً تصاویر و مدارک قبلی دارند. این اطلاعات می‌توانند به ارزیابی تغییرات فک و موقعیت دندان‌ها کمک کنند.

• ارزیابی بلوغ اسکلتی

در بعضی موارد، دندانپزشک یا متخصص ارتودنسی نشانه‌های بلوغ اسکلتی را در تصاویر بررسی می‌کند. هدف این است که ایمپلنت زمانی قرار گیرد که احتمال تغییر قابل‌توجه موقعیت آن بر اثر رشد آینده پایین باشد.

 

چرا ایمپلنت پیش از ۱۸ سالگی توصیه نمی‌شود؟

ایمپلنت مانند دندان طبیعی دارای رباط اطراف ریشه نیست و پس از اتصال به استخوان تقریباً ثابت باقی می‌ماند. در مقابل، دندان‌های طبیعی و استخوان فک در دوران رشد تغییر می‌کنند.

قرارگیری زودهنگام ایمپلنت می‌تواند باعث مشکلات زیر شود:

• ناهماهنگی ارتفاع روکش با دندان‌های مجاور
• تغییر نامناسب خط لثه
• ایجاد فاصله بین دندان و ایمپلنت
• نامتقارن‌شدن لبخند
• نامناسب‌شدن زاویه ایمپلنت
• ایجاد محدودیت برای درمان ارتودنسی
• نیاز به تعویض یا اصلاح روکش
• دشوارشدن درمان‌های دندانپزشکی آینده

به همین دلیل، در افراد زیر ۱۸ سال معمولاً از روش‌های موقت استفاده می‌شود تا رشد فک کامل شود.

 

اگر فرد زیر ۱۸ سال دندان خود را از دست بدهد چه باید کرد؟

ازدست‌رفتن دندان دائمی در کودکان و نوجوانان ممکن است به دلیل ضربه، تصادف، پوسیدگی شدید یا تشکیل‌نشدن مادرزادی دندان رخ دهد. رهاکردن فضای خالی می‌تواند باعث حرکت دندان‌های مجاور و کاهش فضای موردنیاز برای درمان آینده شود.

بسته به شرایط بیمار، گزینه‌های موقت زیر قابل‌بررسی هستند:

• استفاده از فیلیپر یا پلاک متحرک 

این پلاک می‌تواند فضای خالی را بپوشاند و ظاهر لبخند را تا زمان درمان دائمی بهبود دهد. فلیپر دندان، یک پروتز موقت و متحرک است که برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته استفاده می‌شود.

 

• نگهدارنده فضا

نگهدارنده فضا مانع حرکت دندان‌های اطراف می‌شود و فضای لازم برای ایمپلنت آینده را حفظ می‌کند.

• درمان ارتودنسی

گاهی با ارتودنسی می‌توان فضای دندان را حفظ یا تنظیم کرد. در بعضی بیماران نیز امکان بسته‌شدن کامل فضا با حرکت دندان‌های طبیعی وجود دارد.

 

 

ایمپلنت قبل از ارتودنسی انجام می‌شود یا بعد از آن؟

در بیشتر موارد، اگر بیمار به ارتودنسی نیاز داشته باشد، ابتدا درمان ارتودنسی انجام می‌شود. ایمپلنت پس از اتصال به استخوان با نیروهای معمول ارتودنسی حرکت نمی‌کند. بنابراین اگر پایه پیش از تنظیم موقعیت دندان‌ها قرار داده شود، ممکن است مانع ایجاد فضای مناسب یا حرکت صحیح دندان‌ها شود.

متخصص ارتودنسی ابتدا فضای لازم برای روکش را ایجاد و موقعیت دندان‌های مجاور را تنظیم می‌کند. پس از تثبیت وضعیت دندان‌ها و تأیید کامل‌شدن رشد فک، ایمپلنت در محل مناسب قرار می‌گیرد.

ترتیب درمان در بعضی بیماران متفاوت است و باید براساس طرح مشترک متخصص ارتودنسی، جراح و دندانپزشک ترمیمی مشخص شود.

 

آیا ایمپلنت حداکثر سن دارد؟

خیر. برای ایمپلنت دندان حداکثر سن مشخصی وجود ندارد. افراد ۶۰، ۷۰ یا ۸۰ ساله نیز می‌توانند کاندید درمان باشند. سن بالا به‌تنهایی باعث رد بیمار نمی‌شود.

در افراد سالمند، عوامل زیر اهمیت بیشتری دارند:

• وضعیت سلامت عمومی
• کنترل دیابت و فشارخون
• سلامت قلب و عروق
• کیفیت و حجم استخوان فک
• سلامت لثه
• داروهای مصرفی
• توانایی رعایت بهداشت
• توانایی حضور در جلسات درمان و پیگیری

ممکن است فردی سالمند با بیماری‌های کنترل‌شده و بهداشت مناسب، کاندید بهتری نسبت به فرد جوانی باشد که بیماری لثه فعال دارد یا دخانیات زیادی مصرف می‌کند.

 

چه افرادی کاندید مناسب ایمپلنت هستند؟

• افراد بالای ۱۸ سال با رشد کامل فک

داشتن حداقل ۱۸ سال و کامل‌شدن رشد فک، نخستین شرط در بیماران جوان است.

• افراد دارای لثه سالم

بیماری فعال لثه می‌تواند باعث التهاب و تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت شود. مشکلات لثه باید پیش از جراحی درمان شوند.

• افراد دارای استخوان کافی

پایه ایمپلنت برای دستیابی به ثبات مناسب به حجم کافی استخوان نیاز دارد. کمبود استخوان ممکن است انجام پیوند پودر استخوان یا بازسازی استخوان را ضروری کند.

• افراد دارای بیماری‌های کنترل‌شده

دیابت، فشارخون یا بیماری‌های قلبی همیشه مانع ایمپلنت نیستند؛ اما باید کنترل شده باشند و دندانپزشک از وضعیت بیمار اطلاع کامل داشته باشد.

• افرادی که بهداشت دهان را رعایت می‌کنند

ایمپلنت به مراقبت روزانه و معاینه دوره‌ای نیاز دارد. رعایت‌نکردن بهداشت می‌تواند باعث التهاب و تحلیل استخوان اطراف پایه شود.

 

چه زمانی باید ایمپلنت را به تعویق انداخت؟

در شرایط زیر ممکن است درمان تا زمان رفع یا کنترل مشکل به تعویق بیفتد:

• سن کمتر از ۱۸ سال
• ادامه‌داشتن رشد فک
• بیماری فعال لثه
• عفونت درمان‌نشده
• دیابت کنترل‌نشده
• کمبود شدید استخوان
• بهداشت بسیار ضعیف دهان
• کامل‌نشدن ارتودنسی
• بیماری پزشکی ناپایدار
• مصرف سنگین دخانیات
• مصرف برخی داروهای مؤثر بر استخوان

بسیاری از این موارد مانع دائمی محسوب نمی‌شوند. پس از کنترل بیماری یا انجام درمان مقدماتی، امکان ارزیابی مجدد وجود دارد.

 

آیا پوکی استخوان مانع ایمپلنت است؟

پوکی استخوان به‌تنهایی به معنی ممنوعیت ایمپلنت نیست. کیفیت استخوان فک، شدت بیماری و دارو های مصرفی باید بررسی شوند.

افرادی که برای پوکی استخوان یا درمان سرطان داروهای مؤثر بر بازسازی استخوان مصرف می‌کنند، باید نام دقیق دارو، مدت مصرف و روش دریافت آن را اعلام کنند. این داروها نباید بدون هماهنگی پزشک قطع شوند.

 

قبل از ایمپلنت چه بررسی‌هایی انجام می‌شود؟

• معاینه دهان و لثه

سلامت لثه، وضعیت دندان‌های مجاور، فضای موجود و نحوه قرارگیری فک‌ها ارزیابی می‌شود.

• تصویربرداری فک

تصاویر رادیوگرافی یا سه‌بعدی برای بررسی ارتفاع و عرض استخوان، مسیر عصب و وضعیت سینوس‌ها استفاده می‌شوند.

• بررسی سوابق پزشکی

بیماری‌ها، حساسیت‌ها، داروهای مصرفی و سابقه استعمال دخانیات باید به‌طور کامل اعلام شوند.

• طراحی روکش نهایی

موقعیت پایه باید براساس محل مناسب روکش تعیین شود. هدف این است که دندان نهایی علاوه بر ظاهر طبیعی، امکان جویدن و تمیزکردن مناسب داشته باشد.

 

مراقبت از ایمپلنت در سنین مختلف

ایمپلنت پوسیده نمی‌شود، اما لثه و استخوان اطراف آن ممکن است دچار التهاب شوند. مراقبت‌ های بعد ایمپلنت ضروری شامل موارد زیر هستند:

• مسواک‌زدن منظم
• تمیزکردن فضای اطراف ایمپلنت
• استفاده از نخ یا برس بین‌دندانی مناسب
• مراجعه دوره‌ای به دندانپزشک
• کنترل بیماری‌ های زمینه‌ای
• پرهیز از دخانیات
• بررسی دندان‌قروچه
• مراجعه در صورت خونریزی، درد یا لق‌شدن روکش

 

ماندگاری ایمپلنت وابسته به مراقبت های شما می باشد و برای افزایش ماندگاری ایمپلنت چکاب های دوره ای بصورت هر 6 ماه تا سال اول و بعد آن هر سال یکبار مراجعه بفرمایید.

 

جمع‌بندی

حداقل سن عمومی برای ایمپلنت دندان ۱۸ سالگی است؛ اما رشد فک نیز باید کامل شده باشد. در مقابل، ایمپلنت محدودیت حداکثر سن ندارد و سالمندان نیز در صورت داشتن شرایط مناسب می‌توانند درمان شوند.

برای بررسی سن مناسب ایمپلنت و انجام ایمپلنت دندان در غرب تهران می‌توانید به مرکز مدرن مراجعه کنید تا وضعیت رشد فک، استخوان، لثه و سلامت عمومی شما ارزیابی شود.

 

سوالات متداول